No se si esto lo sigue mucha o poca gente, y la verdad, tampoco me importa demasiado... lo importante es que no te muevas demasiado y estés atento, la atención es importante... tanto la atención que puedas poner sobre cualquier objeto como la atención que puedas poner sobre ti mismo, sobre lo que sientes.

La imaginación y las fantasías son cosas maravillosas y, al mismo tiempo, cosas terribles. Un poco como la vida y la naturaleza que, al mismo tiempo que hermosas y acogedoras, también pueden resultar feas, terribles e inhóspitas. Si posees la capacidad de manejarte en ellas y salir indemne puedes meterte en algunos de los juegos que propongo, si por otro lado tiendes a quedarte enconado en el negativismo o el exceso de positivismo será mejor que te lo pienses antes de empezar.

Sea como fuere esto es un experimento que abre una nueva etapa en el blog, así que agradeceré, si entras en el juego que dejes tu impresión sobre el mismo.

______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris Poemas. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris Poemas. Mostrar tots els missatges

diumenge, 14 d’agost del 2011

RECONOCERSE


Reconócete en lo inmenso, en lo colosal, en lo grande.
Reconócete en lo enano, en lo pequeño, en lo minúsculo.

Reconócete en lo burdo, en lo basto, material, sólido.
Reconócete en lo sutil, en lo refinado, inmaterial, etéreo.

Reconócete en mí, en ti, el y ella, en nosotros, vosotros, ellos.
Reconócete en la luz, en la oscuridad, en este claro oscuro.

Reconócete en lo positivo, en lo negativo y en lo neutro.
Reconócete víctima y verdugo, perseguidor y perseguido.

Reconócete en lo alto y en lo bajo, en la cima y en el valle.
Reconócete en lo conocido y en lo desconocido.

Reconócete en el conocimiento y en la ignorancia.
Reconócete en las palabras banas y en las más sabias.

Reconócete encontrándote reconociéndote perdido.
Reconócete, en todo aquello que puedas, en nada.

Reconocerás, quizá entonces, nunca se sabe, siempre supiste...
siempre supiste y nunca lo hiciste, reconocerte a ti mismo.

dilluns, 18 de juliol del 2011

TU, YO



Enganchado,

cuanto más lejos estás de mi realidad más irreal es mi relación contigo, 
cuanto más cerca, más cambia por estar contigo.
Tardo tiempo en darme cuenta de que
me encierro en una ilusión compartida y dejo de estar conmigo.


Alejado,

cada vez que apareces en mi vida, tengo la sensación de que dejo de ser el dueño 
de mi tránsito hacia el destino final que viene a ser la vida.
Cuando apuesto por un sueño apuesto por una pesadilla, 
en algún momento descubro que su naturaleza es la misma.

Centrado,

ignoro el resultado de la acción, actuar, con miedo o sin él, 
haga lo que haga, es modificar y ser modificado.
Es ese va y ven donde se pierde el centro para poder recuperarlo y,
 en la ida y la vuelta, dejarme sentir lo experimentado.

...y así saber que sentirse pequeño e incompleto, como una gota en el océano,
encontrando paz y quietud en ello, solo o acompañado, es estar centrado.

dissabte, 19 de febrer del 2011

ME CUESTA



Me cuesta hacer comprender
que, aunque siempre me retiro,
sigo amando, siempre vuelvo.

Me cuesta hacer comprender
que, para poder perdonar,
necesito soltar, abandonar.

Me cuesta hacer comprender
que lo que llaman compromiso,
 en mi, no es futuro, es capacidad.

Me cuesta sostener el dolor,
para recuperar la confianza,
mis heridas deben cicatrizar.

Me cuesta alejarme de las zarzas
sostengo el daño que hacen
hasta que empiezo a rabiar.

Me cuesta que comprendan
que mi amor es incondicional
sobre todo si hay consciencia.

Me cuesta que el mundo vea
que honestidad es también
sacar mis monstruos a pasear.

Me cuesta sostener el odio
que genera hacer de espejo
de lo que también son los demás.

Me cuesta ver que salud 
es aceptarse a uno mismo
en escala de grises y a todo color.

Me cuesta no engancharme
allí donde recibo calor,
el mundo puede ser tan frío.

Me cuestan los cambios,
ya sean cuesta arriba
o sean cuesta abajo.

Me cuesta pagar el precio
que supone ser quien soy
y de sentir lo que siento.

dissabte, 29 de gener del 2011

DESDE EL VACíO

Este soy yo, esta es mi vida.
Desde lo alto de los acantilados
observo el vacío y titubeo.
¿Me lanzo de un paso al abismo?
¿Sigo en lo alto, paranoide, sufriendo?

Este soy yo, esta es mi vida.
¿Porqué temo a la vida?
¿Acaso no se que nada es todo?
No se si nada es todo.
Prefiero el miedo a la paranoia.

Este soy yo, esta es mi vida.
Mi ignorancia es mi fuerza,
es el latido de mi corazón.
Es ese impulso que me sube, a lo alto,
es también mi combustible.

Este soy yo, esta es mi vida.
Me lanzo al vacío sin paracaídas,
sin flotador, sin salvavidas.
El abismo siempre me atrajo,
como un imán a un hierro.

Este soy yo, esta es mi vida.
Da miedo ser uno con el todo,
sin ningún intermediario.
Sin previsión de lo que acontezca,
sin dar sentido a la existencia.

Este soy yo, esta es mi vida.
Sumergido, en solitario, a conciencia,
acepto la compañía y la busco, paciencia.
Sosteniendo el candil que porta mi alma
que alumbra esta hermosa tiniebla.

Este soy yo, esta es mi vida.
Desde aquí todo es distinto,
rezuma una gran belleza.
La belleza con la que miras
cuando la muerte anda cerca.

Este soy yo, esta es mi vida.
Saltando levanto el cerco,
la jaula que encierra el tesoro,
de la vida con conciencia,
del amor con inocencia.